Martin Šimek, donderdag 21 maart te zien in De Klinker, in een ontmoeter

Als Charles Groenhuijsen op donderdag 21 maart in theater De Klinker in Winschoten aanschuift bij meester-interviewer Martin Šimek, staat één ding vast. Het wordt geen standaard interview met vooraf bedachte vragen. Het wordt een meeslepende voorstelling waar niets van tevoren is uitgestippeld. Šimek noemt zichzelf ook geen interviewer, hij is een ontmoeter.

Voor zijn programma ‘Šimek ’s nachts’ ontving hij in 2009 de Zilveren Reiss Microfoon, de belangrijkste onderscheiding uit de radiowereld. Daar is hij best trots op, maar we moeten hem niet beschouwen als een meester-interviewer. Hij is dat wel, maar hij denkt daar zelf anders over. Šimek noemt zijn interviews liever ontmoetingen. Een wezenlijk verschil, zegt hij. "Als je iemand ontmoet, geef je ook iets van jezelf weg terwijl je wat van een ander vraagt. Ik reageer met vrije associaties en dan krijg je gesprekken die zich niet langs een uitgestippelde route afspelen."

Hij herinnert zich uit zijn begintijd een ontmoeting die hij voor de radio had met de schrijver Jan Wolkers. Als Wolkers vlak voor de uitzending diep in gedachten verzonken lijkt en Šimek zwijgzaam naast hem zit, zegt hij ineens: "Sorry dat ik stoor, meneer Wolkers. Maar ik ben een vluchteling. Ik heb geen enkel boek van u gelezen. Dat mag niet opvallen bij de luisteraars, want dan vlieg ik eruit."

De schrijver reageert vriendelijk

De schrijver reageert vriendelijk. Nee, Šimek hoeft zich geen zorgen te maken, zegt hij. En dan volgt even later op de radio een hilarisch gesprek. Als Wolkers vertelt dat hij brood smeert voor zijn zoons, vraagt Šimek vervolgens hoe die door hem belegde boterhammen er dan uitzien. En als de schrijver de stappen beschrijft, constateert hij dat de jongens kunstwerkjes mee naar school krijgen. Waar ze dan zomaar hun tanden in zetten. Zonde.

Hij is al een tijdje niet meer op radio en televisie geweest. Zo plotseling als de gevluchte Praagse tenniscoach zo’n 25 jaar geleden op de Nederlandse radio en televisie opdook, zo was hij een jaar of acht geleden ook ineens verdwenen. Nu schrijft Martin Šimek boeken en hij voedt zijn zoons op. Hij woont afwisselend in Amsterdam ‘de mooiste stad ter wereld’ en in Zuid Italië, ‘het mooiste natuurgebied ter wereld’. In Italië beheert hij een park met tot recreatiewoningen verbouwde ruïnes.

Theaterprogramma

En in Nederland doet hij een theaterprogramma waarin hij een prominent ontmoet. Hoe prachtig kleurrijk en imponerend de Tsjechische hoofdstad nu ook moge zijn, Šimek heeft in zijn herinnering alleen maar zwart-wit beelden van Praag. Toen hij daar op zijn twintigste weg vluchtte was het een stad van verloedering, verpaupering, communisme en wantrouwen. Eenmaal in Nederland leerde hij de taal in kroegen en op straat. Zijn open geest loodste hem in 1993 de Nederlandse mediawereld binnen.

"Ik was uitgenodigd als gast in een radioprogramma rond dodenherdenking met als thema: vrijheid. Ik zat er met een Papoea en een Vietnamees. De presentatrice vroeg de hele tijd door over narigheid en ellende, terwijl ze maar in haar papieren zat te kijken. Ik had er op een gegeven moment genoeg van. Ik vroeg wat voor ellende ze zelf eigenlijk had meegemaakt. Niets, ze was interviewer, zei ze. Ik zei dat ik wel eens wat vragen wilde stellen."

En verder: "Ik maakte van die uitzending een enorme een puinhoop. Vrolijk, dat wel. Niet boosaardig. Maar ik voelde me er niet prettig over. Toen ik later bij de regisseur mijn excuses wilde aanbieden, bleek hij juist enthousiast te zijn. De presentatrice ging met zwangerschapsverlof, hij vroeg of ik het programma wilde overnemen.’

Kaarten

Kaarten voor Šimek ontmoet ….. Charles Groenhuijsen op donderdag 21 maart in De Klinker, via indeklinker.nl