Hemd van het lijf met wethouder Giny Luth uit Vlagtwedde (20)

Ter Apel

Redacteur Paul Abrahams van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en van Westerwolde het hemd van het lijf.

door Paul Abrahams

In aflevering twintig is het de beurt aan Giny Luth uit Vlagwedde. Wanneer ben je geboren? Op 28 april 1959 in het ziekenhuis in Winschoten. Mijn ouders runden een boerderij bij de Krabbenbrug in Wedde op de grens met Vlagtwedde. We woonden overigens eerst in de gemeente Vlagtwedde, maar na een grenscorrectie zijn we 'verhuisd' naar de gemeente Bellingwedde. We waren met vijf kinderen. We mochten kiezen. Of moeder helpen in de huishouding of met vader het land op. Ik koos voor het laatste. Vakantie vieren was er niet bij, want in de zomerperiode moest worden geoogst. We waren trouwens vaak bruiner dan de kinderen die naar Spanje of Frankrijk op vakantie waren geweest. De hele dag waren we buiten. Of helpen of spelen. Ik gun iedereen de gelegenheid om op te groeien op een boerderij. Wat dat betreft heb ik een hele fijne jeugd gehad. Je bent geen boerin geworden? Klopt. Na de MAVO in Vlagtwedde en de HAVO in Ter Apel heb ik besloten om niet verder te studeren. Ik wilde gaan werken. Op mijn zeventiende ging ik aan de slag als administratief medewerker in de bibliotheek in Hoogezand-Sappemeer. Het contact werd gelegd door de neef van mijn vader die directeur was van de bibliotheek. Laat Giny maar eens langskomen. Ik heb daar een jaar met veel plezier gewerkt. Het was nog de tijd van boeken stempelen. Een fijne periode. Eén van de voordelen was dat ik alle nieuwe boeken als eerste kon lezen. Vervolgens heb ik een overstap gemaakt naar het Refaja ziekenhuis in Stadskanaal. Medische registratie en archief. Ik werkte zo snel dat de machine waar de documenten moesten worden ingevoerd wel eens is vastgelopen. Ik ben ook nog telefoniste en receptioniste geweest in het Refaja. Na zes jaar had ik gezien, ik wilde weer gaan studeren. In eerste instantie wilde ik bij de douane, het is uiteindelijk de politie geworden. De psychologische keuring was 's morgens om negen uur in Hilversum. Om half zes zat ik al in de auto. Ik hoorde dat kandidaten die vlak in de buurt woonden zich later konden melden en daar heb ik iets van gezegd tegen de psycholoog. Die was daar blijkbaar niet van gediend, want ik werd in eerste instantie afgekeurd. Zijn advies is later ter zijde gelegd, waardoor ik toch werd toegelaten tot de politieopleiding De Cloese in Lochem. Ik blik met warme gevoelens terug op die tweejarige opleiding. Door de week waren we in Lochem. Je had een eigen kamer met een bed en tafel en een douche op de gang. Vrijdagmiddag naar huis en maandagmorgen weer melden in het klaslokaal. Ik was één van de oudste studenten en had een eigen auto. Onderweg werden verschillende studiegenoten van 'klas Noord-Nederland' meegenomen. Nog steeds hebben we veel contact met elkaar, ook al is niet iedereen nog bij de politie werkzaam. In het tweede jaar heb ik als aspirant-agent stage gelopen in stad Groningen. Daar gebeurt werkelijk elke dag van alles. Overdag, maar ook 's nachts. Een hele goede leerschool. Na de opleiding ben ik als agent aan het werk gegaan in Drachten. Een verschil van dag en nacht met Groningen. In Groningen mag je pas naar zeven jaar straatdienst werkzaamheden verrichten in de meldkamer. In Drachten werd ik meteen in het diepe gegooid. Ik sprak geen woord Fries en de eerste melding die ik kreeg, daar heb ik echt niets van begrepen. Iets met schieten of zo. De vrouwelijke agenten droegen een broekrok en instapschoenen. Niet bepaald flatteus te noemen. Ik heb een keer een achtervolging moeten staken, omdat ik tijdens een sprint één van mijn schoenen heb verloren. Het was een klein korps in Drachten. We bewaakten zelf de arrestanten en de maaltijden werden bereid door mevrouw Idema. Ze kon heerlijk koken. Na enkele jaren heb ik weer overplaatsing aangevraagd naar Groningen. Er was een plekje vrij in Team Oost, bureau Lavendelweg. Druk, maar een fantastische periode. We gingen van melding naar melding. Overdag, maar ook 's nachts. Ik ben misschien klein van stuk, maar ik heb altijd mijn mannetje gestaan als agent. Ook in bedreigende situaties. Soms kunnen vrouwelijke agenten de zaak sneller sussen dan mannelijke collega's. Maar natuurlijk ben ik ook wel eens thuis gekomen met een blauwe scheen. Je bent ook eigen baas geweest? Je bent goed geïnformeerd. Ik heb naast mijn werkzaamheden als agent en hoofdagent altijd opleidingen (in de avonduren) gevolgd. Je bent namelijk nooit te oud om te leren. Ik gaf met toestemming van de korpsleiding veiligheidscursussen in het hele land. Ik kreeg een aanbod om te komen werken voor het bedrijf Nedsafe en kreeg zelfs een half jaar onbepaald verlof voor het geval ik toch een verkeerde keuze had gemaakt. Kwam daarna in contact met Henk Koop, waarna ik mededirecteur werd van een beveiligingsbedrijf. Werkweken van 70 uur waren heel normaal. Na de geboorte van mijn dochter 22 jaar geleden heb ik het bedrijf verkocht en ben ik part-time aan de slag gegaan als communicatietrainer bij International Security Partners in Lelystad. De ene keer gaf je 'overval trainingen' in de kantine van een supermarkt, de andere keer was je aan het werk op het hoofdkantoor van een multinational in Den Haag. Heel boeiend. Daarna heb ik het werk dichter bij gezocht: accountmanager en werkcoach bij de gemeente Vlagtwedde en detacheringsconsulent Synergon in Winschoten. Proberen om zoveel mogelijk mensen weer aan het werk te krijgen. En nu wethouder gemeente Westerwolde Ik was altijd wel politiek actief voor Gemeentebelangen, heb ook veel werk verricht voor de politievakbond. Verder was ik actief in het landelijk vrouwennetwerk van de politie. Dit netwerk werd ook wel 'de rooie vrouwen' genoemd. Als ambtenaar kun je geen lid worden van de gemeenteraad in de gemeente waar je woont. Ruim vier jaar geleden ben ik benaderd om wethouder van de gemeente Vlagtwedde te worden. Ik ben beslist niet over één nacht ijs gegaan, ik heb gewikt en gewogen. Als wethouder ben je veel op pad, overuren worden niet geteld. Dat is de keuze die je maakt. Contact zoeken met de inwoners, overdag, 's avonds en in het weekend. Mijn vader zei altijd: 'als je iets doet, dan moet je het goed doen, anders moet je er niet aan beginnen'. Ik heb tot dusverre geen spijt gehad van mijn beslissing. Ben ook blij dat 'het contract met vier jaar is verlengd'. Nu als wethouder van de nieuwe gemeente Westerwolde, samen met een fijn college van burgemeester en wethouders. Het is werkelijk een fantastisch team, dat kan werken in de enige gemeente van Nederland met twee vestingen: Bourtange en Oudeschans. Hoe bijzonder is dat! En het mooie is: ik hoef niet meer te kiezen tussen de gemeente Vlagtwedde waar ik woon en de gemeente Bellingwedde waar mijn roots liggen. Ondanks de overvolle dagen probeer ik samen met mijn dochter af toe een gaatje te vinden om een partijtje golf te spelen. Ik heb pas geleden de stokken van zolder gehaald en afgestoft. Een teamsport is niets voor mij. Daarvoor is mijn werkweek te onvoorspelbaar. En wat betreft de nieuwe gemeente Westerwolde: fijn dat de stap is genomen. Uitbreiding met omliggende gemeenten is wat mij betreft niet nodig. Wij blijven Westerwolde. Lekker dichtbij de inwoners. Samenwerken met andere gemeenten kan altijd, daarvoor hoef je niet weer opnieuw te worden ingedeeld.    

Auteur

Paul Abrahams